Słowo „nieuzupełnienie” zawsze piszemy łącznie. Jest to rzeczownik odczasownikowy, z którym partykuła „nie” tworzy stały zrost. Zapis „nie uzupełnienie” stanowi błąd ortograficzny. Jeśli zastanawiasz się, jak poprawnie zapisać frazę nieuzupełnienie razem czy osobno, pamiętaj, że jedyną dopuszczalną formą w języku polskim jest pisownia łączna.
Lifestyle17 sierpnia 2026
Nieuzupełnienie piszemy łącznie – zasady poprawnej pisowni
Ilustracja wygenerowana przez AIW pigułce:
- Zawsze pisz nieuzupełnienie łącznie.
- Rozdzielny zapis jest błędem.
- To rzeczownik odczasownikowy.
- Poprawność buduje Twój profesjonalny wizerunek.
| Cecha | Nieuzupełnienie (łącznie) | Nie uzupełnienie (osobno) |
|---|---|---|
| Poprawność | Zgodne z normą | Błąd ortograficzny |
| Typ słowa | Rzeczownik odczasownikowy | Forma nieistniejąca |
| Zasada | Pisownia z „nie” | Naruszenie reguł |
| Wymowa IPA | [ˌɲɛwuzupɛwʲˈɲɛ̇̃ɲɛ] | Brak poprawnej formy |
Kiedy wybrać co
W każdej sytuacji, gdy używasz rzeczownika oznaczającego brak uzupełnienia, stosuj formę łączną. Dotyczy to zarówno mianownika, jak i dopełniacza liczby pojedynczej. Przykładem jest zwrot: „powodem odrzucenia wniosku było nieuzupełnienie braków”. Rozważając dylemat nieuzupełnienie razem czy osobno, zawsze wybieraj wariant złączony. Forma rozdzielna nie istnieje w polszczyźnie i nie powinna być używana w żadnym kontekście.
- Stosuj pisownię łączną w oficjalnych pismach.
- Pamiętaj o zasadach ortografii rzeczowników.
- Weryfikuj swoje teksty przed każdą wysyłką.
- Zwracaj uwagę na to, co piszesz.
Skąd bierze się pomyłka
Ludzie często przenoszą nawyki z czasowników, gdzie „nie” piszemy oddzielnie. To częsty błąd. W dokumentach urzędowych pomyłka ta pojawia się nagminnie. To utrwala złe wzorce u odbiorców. Odpowiadając na pytanie nieuzupełnienie razem czy osobno, należy wskazać na brak wystarczającej wiedzy o naturze rzeczowników odczasownikowych. To klucz do poprawnego pisania. Zrozumienie, że „nie” z rzeczownikami tworzy zrost, pozwala uniknąć tego nagminnego błędu w przyszłości.
- Sprawdź, czy używasz rzeczownika odczasownikowego.
- Unikaj błędów z pism urzędowych.
- Traktuj wyraz jako nierozerwalną całość.
- Bądź czujny w codziennej komunikacji.
Najczęściej zadawane pytania
Czy „nieuzupełnienie” zawsze piszemy razem?
Tak. Partykuła „nie” z rzeczownikami tworzy zrost pisany łącznie. Jest to jedna z podstawowych zasad polskiej ortografii.
Czy „nie uzupełnienie” jest dopuszczalne w dokumentach?
Nie. To błąd ortograficzny, nawet jeśli występuje w pismach urzędowych. Należy go unikać, aby zachować poprawność językową.
Czy istnieje antonim tego słowa?
Tak. Jest nim rzeczownik „uzupełnienie”. Obie formy są rzeczownikami odczasownikowymi rodzaju nijakiego.
Jak wymawiać to słowo?
Wymowa w systemie IPA to [ˌɲɛwuzupɛwʲˈɲɛ̇̃ɲɛ]. Jest ona spójna z zapisem łącznym, który jest jedynym poprawnym w naszym języku.
Dlaczego pisownia rozdzielna jest błędem?
Narusza ona regułę ortograficzną dla rzeczowników odczasownikowych. Wymagają one zapisu łącznego, ponieważ tworzą zrost z cząstką „nie”.
Rzeczowniki odczasownikowe tworzą ze słowem „nie” nierozerwalną całość. Zawsze stosuj pisownię łączną w każdej swojej komunikacji. To proste.
Warto zwrócić uwagę, że pisownia łączna dotyczy wszystkich form gramatycznych tego wyrazu. Forma „nieuzupełnienia” z końcówką -a, występująca w dopełniaczu liczby pojedynczej lub mianowniku liczby mnogiej, również musi być zapisywana łącznie.
Przykładem poprawnego użycia w tej odmianie może być zdanie: „powodem odrzucenia wniosku było nieuzupełnienia braków”. Niezależnie od pełnionej przez rzeczownik funkcji w zdaniu, zasada tworzenia zrostu z partykułą „nie” pozostaje niezmienna i zawsze wymaga pisowni bez spacji.
Udostępnij: